We worden weer menselijk. We raken weer ontroerd. We voelen onze kwetsbaarheid.

Het Corona-virus heeft een wonderlijke uitwerking, want in een paar dagen is de wereld veranderd. Alsof we een nieuwe bril op hebben.

Neem de praatprogramma’s. In goede tijden worden de stoelen aan tafel gevuld door scherpgebekte gasten die altijd goed zijn voor een paar pakkende quotes. Daar worden de Peter R. de Vriesen, Eusen, Angela de Jongs en Jort Kelders op geselecteerd, want zonder dat soort verbaal vlijmscherp manoeuvrerende types werken die programma’s als een slaappilletje.

Het gaat ineens om inhoud

Er zitten de laatste dagen ineens andere mensen aan tafel. Directeuren van ziekenhuizen, virologen, gezondheidswetenschappers, bestuurders. Het gaat plotseling om inhoud. Er worden geen mensen op de hak genomen, er worden geen politici, schrijvers of BN’ers gefileerd. En het is best boeiend.

We staan zelfs ’s avonds om acht uur te applaudisseren voor de zorgwerkers. Terecht. Maar het is een loos gebaar dat vooral uit de grote steden komt want gisteravond hoorde ik bij ons in Appingedam om acht uur alleen het geknetter van een passerende bromfietser. De echte waardering zal de zorgwerker begin volgend jaar vernemen  als de zorg-cao’s stagneren omdat de geldkist van Wopke Hoekstra weer eens leeg blijkt te zijn.

Mensen in bevingsgebied loopt het water door de mond

We worden makkelijker. We worden zorgelozer. Want de situatie dwingt ons.

Het Corona-virus heeft een wonderlijke uitwerking, want in een paar dagen is de wereld veranderd. Alsof we een nieuwe bril op hebben.

Neem de regelingen voor ondernemers en zzp’ers die drie ministers gisteravond bekend maakten. Waar normaal gesproken de bureaucratie welig tiert als het om overheidsregelingen gaat, kunnen ondernemers en zzp’ers vrij eenvoudig – zo te horen, althans – aanspraak maken op regelingen: geen toetsen en geen onnodig gezeur. De mensen in het bevingsgebied loopt het water door de mond: zou het de opmaat kunnen zijn naar ook enige souplesse in de versterkings- en schade-operatie?

Niet zo wendbare oosterburen gepasseerd

De nieuwe geest zorgt ervoor dat de remmende bureaucratie in Nederland – we zijn op dit onderdeel onze niet zo wendbare oosterburen al ruim gepasseerd – op de schop gaat. Iedereen mag thuis werken, managers worden soepel in hun afspraken (maar wel omdat het hen past).

De sfeer is haast om te juichen, alleen maar voordelen dankzij het Corona-virus.

Podcast: It’s like a war

En dan krijg ik een podcast gestuurd, die te vinden is op Spotify. Het gaat om podcast The Daily van The New York Times, de aflevering heet ‘ It’s like a war’.

Aan het woord is de directeur van het grootste ziekenhuis in het Italiaanse Bergamo. Hij ging op 23 februari naar zijn werk en is gisteren, voor het eerst in drie weken, even thuis om op adem te komen. Het is net oorlog in het ziekenhuis, zo vertelt hij. Twintig doden afgelopen zaterdag.

Eén ding wordt duidelijk: niet elke emotie past op elk moment in deze tijden.

En we worden nog heel verdrietig als het Corona-virus zich niet houdt aan de sterke en goedbedoelde regie van Rutte.

Recente verhalen

Recente blogs